Współlokator mimo woli

ONA

Pracująca w biurze podróży Tarnowianka, która potrafi sprzedawać cudze marzenia, a własne odkłada na później. Dzięki temu czuje, że jest bliżej świata, choć sama nigdy nie ruszyła dalej niż osiemdziesiąt kilometrów od miejsca zamieszkania. Wciąż mieszka w bloku, w którym dorastała, co niedzielę jeździ na obiady do rodziców i kocha tę swoją niezależność. Ma w sobie więcej ufności, niż rozsądek by zalecał, i serce, które zbyt łatwo każe jej pomagać innym.

ON

Gburowaty trzydziestoparoletni programista. Przyjechał do obcego miasta zacząć wszystko od nowa, mając w kieszeni jedynie kilka złotych i obiecaną posadę. Zamknięty w sobie, oszczędny w słowach i wyraźnie niechętny całemu światu. Czy zyskuje przy bliższym poznaniu?

Alicja zostaje wystawiona do wiatru przez przyjaciółkę, więc teraz desperacko szuka sposobu, aby uniknąć przeprowadzki do rodziców. Szczepan także znajduje się w prawdziwych tarapatach. Praca w Tarnowie miała oznaczać nowy początek. I wszystko byłoby w porządku, gdyby firma zapewniła mu mieszkanie.

Jedna decyzja podjęta wbrew zdrowemu rozsądkowi – Ala proponuje nieznajomemu wynajem pokoju z odroczeniem opłaty – sprawia, że tych dwoje zostaje… współlokatorami mimo woli.

Dwie przypadkowe osoby – co może pójść nie tak? Czy ich wspólne mieszkanie stanie się piekłem… czy początkiem czegoś zupełnie nieoczekiwanego?

Przypadkowe spotkanie na przystanku autobusowym wywraca życie Ali i Szczepana do góry nogami. Wspólne mieszkanie miało być tylko chwilowym aktem dobroci, a szybko zmienia się w grę, w której stawką stają się prawdziwe uczucia. Kocham tę historię za genialne potyczki słowne bohaterów i za to, jak powoli topnie...