Sanatorium pod Klepsydrą

Sanatorium pod Klepsydrą Brunona Schulza jest zbiorem opowiadań należącym do kanonu literatury polskiej. Do wydanego po raz pierwszy w 1937 roku zbioru należą następujące utwory: Księga, Genialna epoka, Wiosna, Noc lipcowa, Mój ojciec wstępuje do strażaków, Druga jesień, Martwy sezon, Sanatorium pod Klepsydrą, Dodo, Edzio, Emeryt, Samotność, Ostatnia ucieczka ojca . Opowiadania tworzące Sanatorium pod Klepsydrą są silnie ze sobą powiązane, między innymi postacią wspólnego bohatera i narratora, Józefa. Dzieło Bruno Schulza ma w wielkiej mierze charakter autobiograficzny. W dorastającym w prowincjonalnym galicyjskim miasteczku bohaterze literaturoznawcy dopatrują się samego autora i jego doświadczeń w rodzinnym Drohobyczu. Awangardowy charakter opowiadań, w których rzeczywistość miesza się ze snem, a najbardziej banalne zdarzenia urastają do rangi mitu, stawia Schulza pośród najciekawszych i najbardziej fascynujących pisarzy dwudziestego wieku.

Lektura dla szkół średnich