Przepowiednia II. Początek końca

„Zło jest złem [...]. Nie możemy na nie pozwalać, nawet gdy lęgnie się w tych, których kiedyś kochaliśmy. A może zwłaszcza wtedy."

Oczekiwano, że bitwa pod Tellmerem zapobiegnie zapowiadanej w Przepowiedni wojnie, lecz jej konsekwencje to zaledwie początek końca. Zebrana niedawno drużyna musi odnaleźć pozostałych Bohaterów nim zrobi to ich wróg.

Powiązane nićmi Przepowiedni istoty muszą zebrać siły na walkę z nowym wrogiem, odkrywając, że czasem trzeba sięgnąć w odległą przeszłość, by zrozumieć plączące się ścieżki fatum. Później wystarczy tylko nimi podążyć, nawet jeśli pokierują przez czerwone od krwi kamienne tunele piekieł, zniszczone rebelią doliny elfickiego Masner Bal lub gładkie i zimne korytarze anielskiego Szafirowego Gmachu.

W świecie pełnym magii i eskalującej szybko przemocy Bohaterowie spróbują stawić czoła przeznaczeniu.

„Piekło wybrukowane jest dobrymi chęciami, ale ściany wymalowane ma posoką."