Nawia - W Świecie Dusz

Patrząc na świat z góry, można by uznać, że siła człowieka wynika z wielkości jego populacji. Ten świetnie zorganizowany tłum stale napędza własny postęp i tylko on potrafi za nim nadążyć. Jako jednostki czujemy się słabi, obawiamy się odrzucenia i przeraża nas wizja utraty tego, co udało się nam zdobyć.

Wszelkie dobra i wygody, do których tak przywykliśmy, dają nam jednak tylko chwilowe poczucie spełnienia. Są jedynie namiastką tego, na czym tak naprawdę nam zależy. Rekompensują nieustanne poświęcenie, oferując w zamian substytut komfortu, niezbędny do regeneracji przed kolejnym wysiłkiem.

Pozorna oszczędność czasu w rzeczywistości zabiera nam go jeszcze więcej. Lepsze auta pozwalają pędzić szybciej, a komputery liczyć sprawniej. Telewizyjne ekrany mówią o tym, co dzieje się za oknami. Urządzenia wprowadzają nas w świat cyfrowej rozrywki, na którą zmęczeni często nie mamy nawet siły.

Pragniemy nowszych i droższych gadżetów, codziennie słuchając o tym, jak bardzo są przydatne i jak mocno zabarwią otaczającą nas szarość, z którą tak ciężko się pogodzić. Zdobywamy je, pracując ciężej i oddając jeszcze więcej energii, ciągle wracamy do tego samego bezbarwnego punktu.

W efekcie, gdy sprzątają za nas maszyny, my symulujemy życie, naciskając klawisze kontrolerów. Rozmawiamy z bliskimi przez komunikatory, zapełniając chęć wspólnych spotkań. Dołączamy do wirtualnych grup, kreując w nich swój sztuczny wizerunek na wzór podziwianych. Zamknięci w ciasnych ścianach mieszkań, dekorujemy je obrazami natury i wdychamy woń chemicznych odświeżaczy, dając sobie pozorne poczucie bliskości tego, co sami porzuciliśmy.

Stale zaklejamy plastry na coraz bardziej bolesne...