Nawia - W Świecie Dusz

Patrząc na świat z góry, można by uznać, że siła człowieka wynika z wielkości jego populacji. Ten świetnie zorganizowany tłum stale napędza własny postęp i tylko on potrafi za nim nadążyć. Jako jednostki czujemy się słabi, obawiamy się odrzucenia i przeraża nas wizja utraty tego, co udało się nam zdobyć. Wszelkie dobra i wygody, do których tak przywykliśmy, dają nam jednak tylko chwilowe poczucie spełnienia. Są jedynie namiastką tego, na czym tak naprawdę nam zależy. Rekompensują nieustanne poświęcenie, oferując w zamian substytut komfortu, niezbędny do regeneracji przed kolejnym wysiłkiem. Pozorna oszczędność czasu w rzeczywistości zabiera nam go jeszcze więcej. Lepsze auta pozwalają pędzić szybciej, a komputery liczyć sprawniej. Telewizyjne ekrany mówią o tym, co dzieje się za oknami. Urządzenia wprowadzają nas w świat cyfrowej rozrywki, na którą zmęczeni często nie mamy nawet siły. Pragniemy nowszych i droższych gadżetów, codziennie słuchając o tym, jak bardzo są przydatne i jak mocno zabarwią otaczającą nas szarość, z którą tak ciężko się pogodzić. Zdobywamy je, pracując ciężej i oddając jeszcze więcej energii, ciągle wracamy do tego samego bezbarwnego punktu. W efekcie, gdy sprzątają za nas maszyny, my symulujemy życie, naciskając klawisze kontrolerów. Rozmawiamy z bliskimi przez komunikatory, zapełniając chęć wspólnych spotkań. Dołączamy do wirtualnych grup, kreując w nich swój sztuczny wizerunek na wzór podziwianych. Zamknięci w ciasnych ścianach mieszkań, dekorujemy je obrazami natury i wdychamy woń chemicznych odświeżaczy, dając sobie pozorne poczucie bliskości tego, co sami porzuciliśmy. Stale zaklejamy plastry na coraz bardziej bolesne rany, rozpaczliwie poszukując poczucia, że w tym szaleństwie, jesteśmy chociaż trochę normalni. Korzystamy z wszelkich wynalazków, które dają nam oszczędność czasu i poświęcamy go na to, co pozwala intensywnie nadrobić utraconą przyjemność. Nie potrafimy jednak zagłuszyć myśli, że coś w naszym rozwoju poszło nie tak…, że jako ludzie wszyscy gdzieś zabłądziliśmy. W którymś momencie naszej historii przestaliśmy się skupiać na własnym bezpieczeństwie, wybierając w zamian technologię i jej obciążające zdrowie i psychikę innowacje. Ten zepsuty przez nas świat przyjęliśmy jako stan wyjściowy i zamiast go naprawiać, niszczymy bardziej, znajdując w nim zamienniki tego, co nam odebrał. Zaślepieni ponurą codziennością, gonimy za czymś, co w rzeczywistości niemal przestało dla nas istnieć – za prawdziwym szczęściem. Zmuszeni do nieustannej rywalizacji, uciekamy do podstępów. Wystraszeni utratą bezpieczeństwa stwarzamy zagrożenie innym. Pod pozorem wykonywania własnych obowiązków, odbieramy dobytki słabszym, gromadząc coraz więcej na wypadek, gdyby ktoś silniejszy zechciał odebrać je nam. Będąc skrzywdzeni, sami łatwo krzywdzimy. Żyjemy jutrem, zagłuszając własne sumienie chcące skarcić nas za wczoraj. Spełnienie jest więc dziś niczym więcej jak ukojeniem cierpienia wywołanego przez wcześniejsze poświęcenie. W zamian za to jesteśmy gotowi oddać niemal wszystko, co nam pozostało. Zdesperowani porażkami szykujemy grunt naszym dzieciom, w nadziei, że lepiej od nas wykorzystają swoją szansę. Zazwyczaj właśnie to na starość nazywamy swoją misją… Czy rzeczywiście jest to jedyna droga? Gdzieś pod tymi wszystkimi warstwami toksycznych farb i sztucznie wytworzoną szarością wciąż przecież istnieje ta sama piękna paleta barw, którą dała nam natura. Oddalaliśmy się od niej przez wieki, będąc zastraszani i okłamywani. Zmuszani do ciągłych walk i kłótni, dusiliśmy w sobie pierwotne, instynktowne pragnienia, na rzecz nabytych, równie fałszywych, jak współczesny tryb życia. Budowaliśmy w sobie obraz przeciwników czyhających na nasze dobro, pozbawiając się go sami. Poczuliśmy się częścią tej ciemności, którą wytworzył postęp, zapominając, że istniejemy wyłącznie dzięki światłości, będącej źródłem wciąż otaczającego nas piękna. Przychodząc na świat, nie musimy się nad tym zastanawiać. Bezbronni, ufni i ciekawi życ

Informacje od sklepu

• ISBN: 978-83-64220-11-1