Listy do pani de Chevigne

List II

[około października 1909]

„Tyle wielkości duszy kogóż nie zwycięża?

Przemogłeś twą dobrocią, nie hojnością darów”

Te wersy, nieco już zresztą zwietrzałe, wy­dają mi się jedynie właściwe dla wyrażenia parok­syzmu wdzięczności, w jaki wprawia mnie nad­miar Pańskiego dobra. Niestety, ten sam powód, który uniemożliwia mi wychodzenie, nie pozwala mi też nikogo przyjmować. Jeśli jednak któregoś dnia poczuję się dość dobrze, proszę, by zechciał Pan łaskawie przyjąć moją wizytę.

Moja egzystencja stała się zaiste krucha i byłoby mi przykro rozstawać się z tym światem, gdybym nie miał kiedyś wstąpić do hotelu przy ulicy Miromesnil, by odwiedzić dwie osoby, któ­re, choć oczywiście w różnym stopniu, tak bardzo leżą mi na sercu. Proszę nie fatygować się z od­pisywaniem i pozwolić mi tylko zapewnić Pań­stwa o moim najgłębszym do nich przywiązaniu i o moim najwyższym szacunku.

Marcel Proust

*

...