Córka Pustyni

Spała lekko. Lekki sen to nie wada — to umiejętność, którą buduje się przez wiele nocy budzenia się od małych dźwięków i uczenia się które są ważne, a które są tylko pustynią.

Ten dźwięk był ważny.

Szelest piasku pod stopą człowieka który stara się nie szeleścić. Rytm oddechu zbyt skoncentrowany. Cień na skale za nią — nie tej skały, za daleko z lewej strony.

Otworzyła oczy.

Cień poruszył się w tę samą sekundę i ostrze spadło — szybko, celnie, prosto w to miejsce gdzie była jej głowa.

Jej głowy tam już nie było. Przetoczyła się w lewo, miecz uderzył w kamień z iskrą i metalicznym krzykiem. Wstała zanim Keder zdążył podnieść broń na drugie uderzenie.

— Myślałaś że będziesz tu długo żyć? — warknął cicho.

Dwóch za nim. Troje przeciw jednej, po ciemku, na skraju obozu gdzie nikt nie usłyszy. Sira oceniła sytuację w mniej niż sekundę i zrobiła jedyną rzecz którą można zrobić kiedy liczby są złe — zaatakowała Kedera od razu, zanim tamci dwaj zdążyli się ustawić.