Baczyński 1989. Polska, której nie ma

Usta w spienionym wodopoju

Znów usiądziemy, wrócą czasy

Goją się rany przy postoju.

Zastygam w chłodny nocy azyl

Jak żołnierz Boga wzięty w jasyr

Żydowski żeglarz w porcie gojów.

Jestem motyla czarne skrzydło

Zwichnięte z nieopanowania

Wzbijać się chciałem do latania

W szklistej nadziei jasne widmo.

Mijam kałużę zubożały

W życiu, kochaniu bez ochoty

Mówią mi: uwierz, bądź wytrwały

Ja! Z oberwanym skrzydłem motyl!

Mam tożsamości może cztery

Podała chustkę mi niewiasta

Gdy w kącie klęły oficery

Uciekał nocą Chrystus z miasta.

Żyję na przekór sobie, bywam

Tam gdzie się budzi stara wiara

A ja na skrzydle tylko pływam

Już nawet modlić się nie staram.

Wybacz mi smutną dobrotliwość

I powab łzawy łatwowiernych

Słów, co jak z cudzych kieszeń perły

Zebrałem we własną wątpliwość.

Widziałem święte obrazy

Spalone pochodnie – Matki

Boskie, bose sieroty

Chmur dymu do nieba statki.

Jestem jak Tomasz, dotknąłem

Cierpienia, czy wierzę? Nie wiem

Miłuję, kochać należy

Kogo? Nie jestem pewien.