Udając jednorożce

Miłośnicy prostoty języka i surrealistycznej wyobraźni Jacka Napiórkowskiego aż siedem lat czekali na nowy tomik jego wierszy. Udając jednorożce to zbiór około trzydziestu tekstów, w których świat rozsypuje się na kawałki i układa na nowo w abstrakcyjne, nadrealistyczne obrazy.

To poezja pozornie lekka – autor nie szuka jednoznacznych odpowiedzi, raczej namawia, by zanurzyć się w życiu, skupić się na doświadczaniu różnych stanów świadomości i poczuć, jak „bilans staje się balansem”. W tomie znajdziemy również teksty, które możemy uznać za – w nieoczywisty, charakterystyczny dla Napiórkowskiego sposób – zaangażowane. Pojawiają się w nich wątki społeczne i ekologiczne czy też dezyderaty dotyczące sztuki dobrego życia:

Do ***

Ziemiórki

świecące larwy z Nowej Zelandii

dowodzą że obce światło

może być

najniebezpieczniejszą przynętą

i zasadzką

dlatego świeć swoim

masz je

nawet kiedy wydaje ci się

że je zgubiłeś

pozwól niepostrzeżenie

wymaszerować z siebie

obcym ciemnym wojskom

idź ze sobą

ramię w ramię

bark w bark

jak kochający siebie brat