Co czytałem umarłym

W skład Co czytałem umarłym miały wejść również teksty z wcześniejszych tomików rozpowszechnianych przez Władysława Szlengla w getcie warszawskim ( Wołanie w nocy, Donos poetycki, Zahlen bitte ). Niektóre z tych wierszy autor uznał za słabe poetycko (jak Trzy listy o wąsach i bródce czy Pożegnanie z czapką i inne, pisane z dnia na dzień do „Żywego Dziennika”, w pośpiechu). Co do niektórych obawiał się, że mogą nie zostać przyjęte ze zrozumieniem przez polskiego czytelnika „zza murka” i uważał, że należy poczekać z ich publikacją do czasu, gdy będzie można się zdobyć na wyzbyte uprzedzeń rozrachunki sąsiedzkie (np. wiersze Rzeczy , Okno na tamtą stroną oraz Klucz u stróża ). Inne znów, jak np. Legendy wigilijne , były niezrozumiałe dla wielu ze słuchaczy Szlengla w getcie warszawskim.
Dziś jednak wszystkie są cenne. Te w duchu swym kabaretowe — w całej ich niedoskonałości — jako źródło, świadectwo, ślad życia; więc zamieszczamy je w Dodatku . Pozostałe — jako probierz, czy runął mur.
Książkę polecają Wolne Lektury — najpopularniejsza biblioteka on-line.
Władysław Szlengel
Co czytałem umarłym
Epoka: Współczesność Rodzaj: Liryka Gatunek: Wiersz