Wprowadzenie do magii

Według materiałów Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku
Tłumaczenie z jęz. rosyjskiego: Alla Alicja Chrzanowska
Ze wstępu:
To książka o magii. Książek o magii w ciągu ostatnich trzech tysięcy lat napisano bardzo dużo i jeszcze, co bardzo prawdopodobne, będzie ich wiele napisanych, dlatego autor nie pretenduje do roli twórcy arcydzieła. Moje zadanie jest znacznie skromniejsze: spróbuję uporządkować starą i współczesną wiedzę o magii w pewien system. Tym zadaniem zaczęli się zajmować już magowie w XIX wieku, w szczególności członkowie Kabalistycznego Zakonu Różokrzyżowców we Francji, Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku w Anglii, a potem Zakonu Świątyni Wschodu w Stanach Zjednoczonych, ale z powodu różnych przyczyn nie mogli do końca wypełnić tego zadania, rzeczywiście trudnego i możliwe, że niemożliwego do zrealizowania w ciągu życia jednego człowieka. Z tego powodu również i ta książka jest tylko kolejnym krokiem w tym kierunku, kontynuacją prac poprzedników, za którym nieuchronnie pojawi się coś nowego.
A teraz pokrótce o magii jako pojęciu: ta dyscyplina, czasami nazywana również magiką, dlatego że zgodnie ze słowami Aleistera Crowley#8217;a, „magia#8221;, a także „astrologia#8221;, „numerologia#8221; i inne ezoteryczne metody w przeszłości prezentowały tylko zbiór oderwanych i często niewiarygodnych informacji, zebranych w ciągu wielu wieków w rezultacie przypadkowych eksperymentów i zadanie współczesnych magów polega na tym, by sprowadzić te informacje w jedno, uczynić z nich system zgodny ze współczesnym poziomem wiedzy. Właśnie dlatego Crowley nazwał te rzeczy, które badał sam, jak i inni członkowie mistycznych zakonów na przełomie XIX i XX wieku, „magiką#8221;, „astrologiką#8221; i „numerologiką#8221;. Z tych samych przyczyn w tej książce będziemy również do tego nazewnictwa się odwoływać.
Współcześnie, w XXI wieku (co prawda, nawiasem mówiąc, tak samo jak i w wiekach ubiegłych), ludzie mają o magii najróżniejsze i w dużym stopniu nieprawdziwe wyobrażenie. Myślą, że magia to „czarowanie#8221; wieczorami na kuchni, żeby było więcej pieniędzy w portfelu, bądź po to, by pozbyć się niewygodnych sąsiadów czy też zmusić do powrotu męża, który odszedł do innej, z jaką to prośbą zwracają się do mnie niezliczone ilości kobiet, często, co prawda zdarza się, że prośba jest dokładnie odwrotna – o to, by „przyczarować#8221; cudzego mężczyznę. Taka „magia#8221; oczywiście również istnieje, ale tutaj o tym nie będziemy mówić.
Inni, szczególnie młodzi ludzie, mają nadzieję, że władanie magią pomoże im lekko i szybko osiągnąć w życiu to, czego oni, jak im się wydaje, zwykłą drogą osiągnąć nie mogą. W młodości takie pragnienie jest naturalne i przy pomocy mądrej terapii człowiek uwalnia się od niego dość szybko, gorzej, gdy na takie pragnienia cierpią ludzie po czterdziestce. Wtedy ogłaszają siebie wielkim magiem, pełnomocnym wysłannikiem pozaziemskich cywilizacji i Bóg jeden wie, kim jeszcze, żeby choć trochę zadowolić swoje ego.
Trzecia grupa ludzi, czyli prawdziwi magowie, o których nikomu niczego wiarygodnego nie wiadomo, dlatego że oni nigdy się nie afiszują, wiedzą, że magia to szczególny stan duszy, kiedy to wszystko się udaje. Łatwo to powiedzieć, ale objaśnić trudno. Po to, żeby stać się magiem, trzeba przebudować swoją świadomość tak, aby nie stała ona w sprzeczności z podświadomością, żeby obie te składowe naszej psychiki pracowały w jednym rytmie. Aby to osiągnąć potrzebna jest wytężona praca wewnętrzna, a przede wszystkim, fundamentalne przepracowanie nieświadomych obrazów, z którymi ludzie bardzo boją się nawet zetknąć.
W ogóle prawdziwa magia to styl życia. To znaczy albo będziesz żyć tak jak powinien mag, nieustannie (lub tylko wtedy, gdy jest to potrzebne) odczuwając paralele między świadomością i podświadomością, albo będziesz mechanicznie powtarzać formuły wyczytane w książkach, które nic nie dadzą.
Jeśli jesteś magiem, jeśli masz „podwójny mózg#8221; (według określenia A. Crowley#8217;a, który miał tu na względzie właś