Olanda

Książka ta została, w 2019 roku, laureatem Nagrody Literackiej im. Marka

Nowakowskiego. Jej tłumaczenia ukazały się w Wielkiej Brytanii i Bułgarii.

Realizm metafizyczny, poznawanie codzienności, filozofia zwyczajności.

Trochę tu życia, trochę śmierci. Trochę wspomnień i trochę zapomnienia.

Trochę radości i trochę cierpienia. Sporo tu strachu, stąd tak wiele słów,

słowotok, który ukrywa, zakrywa, tłumi myśli. Bo można tu wyłapać wielkie

tragedie wspomniane jakby od niechcenia, mimochodem. Ot, przytrafiły się.

Czy to ma jeszcze jakieś znaczenie? Ale jest coś, co to wszystko napędza,

cały ten mechanizm rzeczywistości, coś co daje nadzieję - miłość. Na

przykład do tytułowej Olandy, właścicielki niewielkiego sklepu na prowincji,

pod tą samą nazwą. Miłość do Oli po prostu. Pewnie lekko już podstarzałej,

gaśniejącej z każdym dniem, ale dla niego - jedynej, idealnej, takiej, jaka

powinna być. Z każdym dniem piękniejsza i pełniejsza. Olanda jest jak

początek i koniec, przyciąga swoją zwyczajnością. W jej zasięgu wszystko

jawi się jako poetyka codzienności - pogaduszki to tu, to tam, zakąszanie i

podkąszanie, przygody ciała, rozważania o starości, o młodości, o psie i o

kiełbasie. [wielkibuk.com]

Nie da się ukryć, ponure to jest, bez dwóch zdań. Ale kto powiedział, że

literatura ma być tylko rozrywką miłą i przyjemną? Dzisiaj rzecz jasna jest

tendencja do łatwości i lekkości, bo to się po prostu lepiej sprzedaje, ale

na Boga nie może być tak, żeby tylko to było na rynku! [Tadeusz Nyczek]

Osoba autora tych opowieści jest dowodem na to, że ostatecznie nie istnieje

coś tak banalnego jak sens, ale jest również dowodem na zachwyt, piękno,

radość i urodę. To prawie cytat, bo znalezienie właściwych słów pochwały dla

tej równocześnie poetyckiej i momentami bardzo zabawnej prozy nie jest

proste. Gorąco polecam. [Maciej Wojtyszko]

Poruszająca, urzekająca proza egzystencjalnego, (anty)nihilistycznego

optymizmu, której budulec stanowi porażenie i zachwycenie światem, w jego,

na pozór jedynie, prozaicznych przejawach. Na myśl przychodzą

najszlachetniejsi pobratymcy Wojasińskiego - Camus, Stachura, Stasiuk.

Niewątpliwie jego talent tkwiący zapewne w bezpretensjonalnej prostocie

języka i opowieści stawia go blisko nich. Wojasiński nie przytłacza, pisze

krótko, treściwie, a dogłębnie dotkliwie. To świadectwo wielkiego kunsztu.

Do "Olandy" chce się wracać i ją kontemplować. Niewątpliwie jest tego warta.

[dejw, lubimyczytac.pl]

Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały

poddane redakcji.

Na okładce wykorzystano fragment obrazu "Matka...